ఒకానొక అజ్ఞానపు క్షణంలో. . . నాకు తెలీకుండా నేనే జన్మించి,  అమ్మ చనుబాలలో ఆది సంవేదన అనుభవించి. . .ఆటపాటలలో అద్వితీయుడనై రాణించి. . .సంఘ విద్యా సముపార్జనలో సారస్వత చక్రవర్తినై, పుస్తకాల్ని పఠించి. . .పరీక్షల్ని పరివీక్షించి. . .ఆత్మజ్ఞాన అవలోకనంలో విలువల వలువలు వూడదీసి. . .విశ్వతత్వాలు స్మరించి. . . మానవ శ్రేయస్సు మహా లక్ష్యమై పోగా. ."ఈ ప్రపంచపు దొడ్డబిడ్డగా ఉద్భవించాల"నీ, "ఒక పూర్తి మానవుడిగా పరిణమించాల"నీ, నేను కంటున్న కల,  కడుతున్న కోట. . .ఒహ్ ఇంతెందుకు కనుచూపు మేరలో. . . నా జీవితం ఒక వేద సంకలనం!!  నేనొక ఈశ్వరుడిని!!! ( ఇది ఈ బ్లాగులోని ప్రసంగి కథలో ఒక పాత్ర మనోభావాలు __ రచయిత )

Tuesday, March 11, 2008

రక్తం గ్లాసు...4

‘స్వాతి’ సపరివార పత్రిక 1-2-2002 సంచికలో ‘భయానక’ కథల విభాగంలో ప్రచురించబడిన నా కథ.

రక్తంగ్లాసు (కథ)

“మాణిక్యాలరావుకి. ఎందుకంటే అతడికి కూడా ఓ యాభై ఎకరాల దాకా పొలం వుంది. అవి మా పొలాల చుట్టూరా ఆనుకునే వుంటాయి. మాణిక్యాలరావు గనుక మా పొలాలు కొనుక్కుంటే పొలం అంతా కలిపి అతడికి ఒకే ‘బిట్’ కిందికి వస్తుంది. వ్యవసాయం సులభం. అయితే మా పొలాలన్నీ కొనగలిగే శక్తి మాణిక్యాలరావుకి లేదనుకో.” అన్నాడు రామరాజు.

“అయితే మాణిక్యాలరావుతో ప్రభాకర్ కి గానీ నారయ్యకి గానీ బంధురికం ఏదైనా వుందా?” అడిగాను.

“నారయ్యకేదో దూరపు బంధుత్వం వుందనుకుంటా! ఐనా మాణిక్యాలరావెక్కడ? వీడెక్కడ?” అన్నాడు రామరాజు.

“మీ యింట్లో వున్నది దెయ్యాలు కాదు రామరాజూ. మనుషులు. మాణిక్యాలరావూ, నారయ్యా కలిసి పంపిస్తున్న మనుషులు. ఆ దగ్గర్లో వుండే హాస్పటల్ లోంచి చనిపోయిన పిల్లల శవాల్ని తెచ్చి, ఎవరో కిరాయి ఆడవాళ్ళ చేత నాటకాలు ఆడిస్తున్నారు. అప్పటికీ భయపడకపోతే శ్మశానంలో పాతిపెట్టిన శవాల్ని కూడా తెచ్చి మంచంలో పడుకోబెడ్తున్నారు.” అన్నాను.

“ఎలా చెప్పగలవు?”

“వచ్చేటప్పుడు ఆ ఊరి శ్మశానంకెళ్ళి కాటికాపరిని కలిశాను. ఆ ముందురోజో స్త్రీ శవం మాయమయిందన్నాడు.”

“అంత దారుణానికి దిగారా? అయినా గదికి తలుపులు వేసుంటే రక్తం గ్లాసూ, శవాలూ గదిలో కెట్లా వస్తున్నాయి?”

“బీరువా తాళాలూ, స్టోర్ రూమ్ తాళాలూ నారయ్య దగ్గిరే వున్నాయి. రక్తంగ్లాసు టీపాయ్ మీద కన్పించిన రోజు బీరువామీద కూడా నాకు కొన్ని రక్తం మరకలు కనిపించాయి. అనుమానం వచ్చి ఆఖరురోజు బీరువా తలుపులు పగులగొట్టాను. బీరువా వెనుక ఆ గదికి గోడ లేదు. మనిషి పట్టేంత మేరకి పగుల గొట్టారు.”

“బీరువా వెనుకభాగం రేకుని కూడా కత్తిరించారు. బీరువా తలుపులు తీసి అవతలికెళ్తే నేరుగా స్టోర్ రూమ్ లోకి వెళ్ళవచ్చు. అలాగే అవతలి నుండి యిటు రావడానికి బీరువా తలుపులకి ఏర్పాట్లు చేసుకున్నారు. రక్తం గ్లాసుల్ని, శవాల్ని స్టోర్ రూమ్ లోంచి అన్ని గదుల్లోకి పంపిస్తున్నారు.”

“బీరువా గురించి ఎలా పసిగట్టగలిగావు?” అన్నాడు రామరాజు.

“నారయ్య స్టోర్ రూంలోంచి రక్తంగ్లాసు తెచ్చి డ్రాయింగ్ రూమ్ లో పెట్టేప్పుడు ఆ గ్లాసు కాస్త ఒలికి రక్తం మరకలు బీరువా కిందిభాగంలో పడ్డాయి. దాంతో బీరువా గురించి అనుమానం వచ్చింది.”

“అంతా బాగానేవుంది గానీ - ఇంతా చేస్తే మాణిక్యాలరావుకి ఏమిటి ఆదాయం?”

“నీ పొలం కొనగలిగే శక్తి, స్తోమత అతడికి లేవు. పొలంలో దెయ్యాలున్నాయనే ప్రచారం చేస్తే నీ పొలం కొనడానికి ఎవడూ రాడు. ఏదో నీకు సహాయం చేసినట్టుగా మాణిక్యాలరావే ముందుకి వస్తాడు. చౌకగా నీ పొలం కొని, తన పొలంలో కలిపేసుకుంటాడు - అదే ఆదాయం.”

“ఇప్పుడు మనం ఏం చెయ్యాలంటావు?” అడిగాడు అచ్యుతరామరాజు.

“డబ్బు తీసుకోకుండా పొలం మాణిక్యాలరావుకి రాసియ్యాలి. లేదంటే పోలీస్ స్టేషన్ కెళ్ళి దెయ్యాల పేరుతో జనాల్ని బెదరగొడ్తున్నాడని ముందు మాణిక్యాలరావు మీద కేసు పెట్టాలి. సాక్ష్యంగా నన్ను పెట్టాలి.” ఒళ్ళు మండి అన్నాను.

“సరే. రేపే పోలీస్ కంప్లయింట్ ఇద్దాంలే!” అని, “ఏమీ తెలీక అడిగా మరీ అంతగా కోపగించుకోకోయ్ మైడియర్ ఫ్రెండ్ చక్రపాణీ!” అచ్యుతరామరాజు నన్ను ప్రేమగా కౌగిలించుకున్నాడు.

( సమాప్తం )

Monday, March 10, 2008

రక్తం గ్లాసు...3

‘స్వాతి’ సపరివార పత్రిక 1-2-2002 సంచికలో ‘భయానక’ కథల విభాగంలో ప్రచురించబడిన నా కథ.

రక్తంగ్లాసు (కథ)

“మైగాడ్! పెరట్లోకా?” ప్రభాకర్ సంకోచించాడు. తర్వాత, “పదండి. మీకోసం వస్తాను.” అన్నాడు.

ఇంట్లో వున్న పలుగు ఒకదాన్ని తీసుకుని నేనూ, ప్రభాకర్ పెరట్లోకి నడిచాం. రాత్రి ఆ స్త్రీలు, బిడ్డ శవాన్ని పాతి పెట్టిన చోటుకెళ్ళి అక్కడ తవ్వాను. చిత్రం ఎంత సేపు తవ్వినా శవం కనిపించలేదు.

ప్రభాకర్ నా వైపు అనుమానంగా చూస్తూ, “మీరేమైనా పొరబడ్డారేమో! కంగారులో కలని నిజం అనుకుని. . .” అన్నాడు.

“షటప్!” ఇంకా ఏదో చెప్పబోయిన ప్రభాకర్ నా కళ్ళలో కోపం చూసి నోరు మూసేశాడు.

నిముషం సేపు మేం మాట్లాడుకోలేదు. తర్వాత, నేనే అన్నాను. “ప్రభాకర్ రేపు ఈవెనింగ్ ట్రెయిన్ కి హైదరాబాద్ కి రిజర్వేషన్ చేయించు.”

“రేపు దాకా ఎందుకు సార్! ఈ రోజు సాయంత్రానికే చేయిస్తాను. మళ్ళీ ఈ రాత్రికి ఏ లేనిపోని గొడవ ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందో.” అన్నాడు ప్రభాకర్.

“నో. రేపు ఈవెనింగ్ కే చేయండి.” అన్నాను

“మీ యిష్టం!” ప్రభాకర్ వెళ్ళబోయాడు.

“ప్రభాకర్!” వెళ్తున్న అతడు వెనక్కి తిరిగాడు.

“ఇక్కడికి దగ్గర్లో హాస్పిటల్ ఏదైనా వుందా?” అడిగాను.

“ఉంది సార్! తొమ్మిది పడకల హాస్పిటల్.”

“అక్కడ కాన్పులు చేస్తారా?” అడిగాను.

“చేస్తారు. ఏం?” అన్నాడు అర్థంగానట్టుగా.

“కాన్పు కష్టమై చనిపోయిన బిడ్డల్ని ఆ హాస్పిటల్ లో అమ్ముతారా?” అన్నాను అతడి కళ్ళలోకి చూస్తూ.

“ఏమిటి లాయర్ గారూ ఆ ప్రశ్న. ఆ సంగతి నాకేం తెలుస్తుంది?” అని, అక్కడ్నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

* * *

రాత్రి తొమ్మిదయింది. రాత్రి గడిచేకొద్దీ నాలో ‘ఏంగ్జయిటీ’ పెరగసాగింది. వరండాలో, లాన్ లో, చివరికి నా బెడ్ రూమ్ తో సహా అన్నిచోట్లా లైట్లు వెలిగించాను.

కిటికీలతో సహా గదిలో అన్ని తలుపులూ బిగించి మూసేశాను. రివాల్వర్ తల దగ్గిరే పెట్టుకుని పడుకున్నాను.

సగం రాత్రప్పుడు నిద్రలోనే ఏదో కర్తవ్యం గుర్తొచ్చినట్టుయి గబుక్కున మేల్కొన్నాను. ఎదురుగా వున్న ‘వాల్ క్లాక్’ లో టైమ్ చూశాను. పన్నెండున్నర!

నా అజాగ్రత్తకి నన్ను నేనే తిట్టుకుంటూ ఎడంచేత్తో తలదగ్గరి రివాల్వర్ చేతిలోకి తీసుకోబోయి కుడిచేతికి ఏదో మెత్తగా, చల్లగా తగలడంతో అటు చూశాను.

అంతే, ఉలిక్కిపడి లేచి, ప్రాణాలు ఎగిరిపోయేట్టు వెర్రికేక పెట్టాను. అక్కడ నా మంచంలో నా పక్కలోనే కుడివైపున ఒక స్త్రీ శవం పడుకోబెట్టబడి వుంది.

ఆ శవాన్ని ఓ అయిదు నిముషాల పాటు చూస్తుండి పోయాను. నా గుండె దడ, భయం అంత సులభంగా తగ్గలేదు. ఓ పది నిముషాల తర్వాత మనసు స్తిమితపడగానే రివాల్వర్ చేతబట్టుకుని కోపంగా గోద్రెజ్ బీరువా వైపు నడిచాను.

* * *

“బీరువా తాళాలు ఎవరి దగ్గరుంటాయి రామరాజూ?” అడిగాను రామరాజుని హైదరాబాదుకి వచ్చిన తర్వాత వాళ్ళ ఊరిలో జరిగిన కథంతా చెప్పి.

“అన్నీ నారయ్య దగ్గరే వుంటాయి.”

“సరే మీ పొలాలు కొనుక్కుంటే ఎవరికి ఎక్కువ ఉపయోగం వుంటుంది?” అన్నాను.
( సశేషం )