ధ్వజం!...8

“అర్ధం కావడం లేదు తాతగారూ!” అన్నాడు కృష్ణమూర్తి. అతడి గొంతు గాద్గధికమైంది. “ఒక మంచి కుటుంబం నాది. అర్ధంచేసుకునే భార్య, చక్కటి పిల్లలు. సాయంత్రం యింటికి రాగానే నాపైకెక్కి ఆడుకునే వాళ్ళు. ఎప్పుడూ గలగలా మాట్లాడే తల్లి. . . అందరూ భూకంపం పాలయ్యారు. ఒంటరిగా నన్ను శోకంలో వదిలారు. గతం వెంటాడుతోంది తాతగారూ. పడుకుంటే నిద్రరాదు. మేలుకునుంటే అవే జ్ఞాపకాలు. శరీరం మీద సృహ వుండదు. ఎందుకీ జీవితం. . .నా వాళ్ళు లేకుండా. ఆత్మహత్య చేసుకుని చస్తే ఏ బాధా వుండదనిపిస్తుంది. ఒకటే పిరికితనం. నాకు ధైర్యం చెప్పండి తాతగారూ!” కృష్ణమూర్తి వల వలా ఏడ్చాడు.

“బాధ పడకు కృష్ణమూర్తీ” అన్నాడు మాధవరావు. . .అతడి భుజం మీద చెయ్యేసి అనునయిస్తూ.

మహారధి కృష్ణమూర్తి వైపు నిశ్చలంగా చూశాడు. మళ్ళీ చెప్పసాగాడు.

“గతం వెన్నాడుతోందన్నావు. ఆత్మహత్య అహ్వానిస్తోందన్నావు. చూడు నాయనా. . .ఆత్మహత్యంటే హింస! హింస తప్పనేది అందరికీ తెలిసిన విషయం! ఉద్దేశపూర్వకంగా చావగలం గానీ, పుట్టలేం. చావడానికి ఉరితాడు చాలు. బ్రతకడానికి చాలా కావాలి. ఇక్కడ అసలు సమస్య గతం! భార్యా పిల్లలూ. . . తల్లీ. . . దుఃఖం. . .పిరికితనం. . . అన్నీ గతమే. దాన్ని మనం నిలువరించాలి. నిలువరించడమంటే దానర్ధం. . .ఏ టీవీనో, సినిమానో, మరే కంప్యూటరో చూస్తూనో, లేదంటే మరేదైనా యిష్టమైన పని కల్పించుకుని అందులో నిమగ్నమైపోయో గతం నుండి తప్పించుకోవడం కాదు. గతమంటే ఏమిటో అర్ధం చేసుకోవడం. దాన్నీ ‘ఢీ’ కొనడం. గతమంటే చీకటి. చీకటిని చీకటితో రాసినా. . . చీకటిని చీకటితో కొట్టినా. . . చీకటిని చీకటితోనే వెలిగించినా. . . ఏది చేసినా వెలుగు పుట్టదు. ఎందుకంటే చీకటి లేక పోవడమే వెలుగు. గతాన్ని మననం చేస్తున్నంత కాలం. . .‘ప్రాక్టీస్’ చేస్తుంన్నంత కాలం అది దుఃఖంలో మనల్ని ముంచెత్తుతుంది. గతాన్ని విడనాడడమే. . . తేలిగ్గా విడనాడడమే వెలుగువైపుకి పయనించే జీవితం. కొత్తది. . . చురుకైన జీవితం!” మహారధి అగాడు. క్షణం తర్వాత మళ్లీ చెప్పసాగాడు.

“చూడు బాబూ కృష్ణమూర్తీ! ఏదో బ్రతుకులో కష్టాలపాలై కఠినంగా మాట్లాడుతున్నానని అనుకోవద్దు. నేను నీకు ధైర్యం చెపితే . . . అదెంత సేపుంటుంది. ఆలోచించు! నేను పక్కకి పోగానే దాని దారి అది చూసుకుంటుంది. అలాగే పరిష్కారం కూడా. పరిష్కారం చెప్పానా, ఆ పరిష్కారం నాదవుతుంది నీదికాదు. ధైర్యమైనా, పరిష్కారమైనా అది నీలో నుండి రావాలి. అరువుతెచ్చుకున్నది కాదు. ఒప్పుకుంటావా” అన్నాడు మహారధి.

“ఒప్పుకుంటాన”న్నట్టు తలాడించేడు కృష్ణమూర్తి.

“అంతస్సులోకి వెళ్ళాలి! అన్వేషణ జరగాలి!! అంతర్మధనం జరగాలి!!! అది జరిగిననాడు నువ్వు నీ సమస్యకి సమాధానం కోసం. . .నీలో వున్న సమాధానం కోసం. . .బయటివాళ్ళని. . . వేరొకర్ని బిచ్చమెత్తాల్సిన అవసరం లేదు. సమాధానం నీలోనే లభ్యమౌతుంది! వెలుగు వుద్భవిస్తుంది!! మనిషి ఒంటరిగా నిలిచి, సర్వ స్వతంత్రుడై జీవించడమంత మహత్తరమైన విషయం మరొకటి లేదు ఈ లోకంలో!! చివరగా ఒక మాట. . . నీ పూర్తి జీవితం నీ చేతిలో వుంది. సర్వం నీలోనే వుంది. ఎంత చిలికేవో అంత వెన్న లభిస్తుంది. నైరాశ్యంలో కొట్టుమిట్టాడాల్సిన అవసరం. . .ఈ లోకంలో ఏ మనిషికీ లేదు. . . ఏ మనిషికి కూడా. . . మనసుని చిలకడం మరిచిన వాడికి తప్ప!” చెప్పడం అయిపోయిందన్నట్టుగా మహారధి లేచాడు.

-=( ధ్వజం కథ సమాప్తం )=-

ధ్వజం - 7

మహారధి జీవిత వృత్తాంతం విని, కృష్ణమూర్తి విభ్రాంతి చెందాడు!

మాధవరావుకి అది తెలిసిందే అయినా మళ్ళీ విన్నాడు. వినేప్పుడు మనసు మళ్ళీ ఆర్ధ్రమయింది. కన్నీరు వుబికింది.

కృష్ణమూర్తి ఆ వృద్దుడి వైపు ఒకసారి పరిశీలనగా చూశాడు. అస్తమిస్తున్న సూర్యకాంతి ఆయన పొడవైన ముక్కుమీద పడి ప్రతిఫలిస్తోంది. చల్లటి వాయుపవనం తాకి ఆయన వెండి జుట్టు పొడిగా రెప రెప లాడుతోంది. ముఖంలో ఏదో తెలీని శాంతి కనబడుతోంది. కధ చెప్తున్నంత సేపూ ఆయన ఎక్కడా కన్నీరు పెట్టలేదు. వెనక్కి కాలంలోకి వెళ్ళి ఒక పాత సంఘటనని చూసొచ్చి, వివరించినట్టు విలక్షణంగా సాగింది ఆయన చెప్పే విధానం! కృష్ణమూర్తికి అద్భుతమనిపించింది.

ఎదురుగా ఉన్నది మనిషి కాదు. మహత్తర మనీష జీవనసారం!!!

మొదటి చావులో మాత్ర మింగలేక చనిపోయిన పాపని భుజం మీద వేసుకు వెళ్ళి, మట్టిలో పూడ్చి పెడ్తున్నప్పుడూ. . . రెండవ చావులో ముక్కలు ముక్కలైన కొడుకు లేలేత శరీర భాగాల్ని దహనం కోసం ఏరుకుంటున్నప్పుడూ. . . మూడవ చావులో ముగ్ధమోహన రూపుడిని పోస్ట్ మార్టం టేబిల్ మీద ముక్కలుగా కోయిస్తున్నప్పుడూ. . . నాలుగో చావులో చెట్టంత కొడుకుని బావిలో నుండి బయటికి తీయిస్తున్నప్పుడూ. . . ఐదవ చావులో కాలి కమురు కంపు కొడ్తున్న కూతుర్ని చూడలేక జనం ముక్కలు మూసుకుంటున్నప్పుడూ. . . ఆరవ చావులో తన కూతురు తన పైన ఎంతటి ప్రేమానుబంధాల్ని పెంచుకున్నదో తేటతెల్లమైనప్పుడూ. . . ఏడవ చావులో కన్నబిడ్డని కర్కోటకులు చెరుస్తున్నప్పుడూ. . . ఎనిమిదవ చావులో మహాత్ముడంతటి తనయుడు మహారుద్రుడై మరణించినప్పుడూ. . . భార్యకి మతిభ్రమించినప్పుడూ. . . నిర్దోషి అయికూడా దోషిగా పంచాయతీ పెద్దల ముందు తలదించుకోవాల్సి వచ్చినప్పుడూ. . . చివరకి. . .చివరకి, సహధర్మచారినే సహధర్మం వీడి నిష్క్రమిస్తున్నప్పుడూ. . . అన్ని ఘటనలలో, అన్ని గండాలలో, అన్ని ఆపదలలో ఒక్కసారి. . . కనీసం ఒక్కసారైనా గుండె ఆగి చచ్చిపోలేదు. . . ఆ మానవుడు! తక్కువలో తక్కువ ఎవరినైనా కొట్టి చంపాలనే ద్వేషం కూడా ఆయన రక్తంలో కలుగలేదు.

జన్మ ఆదిగా హింసా విరోధి!!!

ఎలా సాధ్యపడిందీ మనీషికి జీవితకాలపు అహింసాపథ నిర్దేశకత్వం? మహోన్నత పవిత్ర జీవన సారధ్యం?!!!

కృష్ణమూర్తికి అర్ధం కాలేదు.

“ఇప్పడు అయిన వాళ్ళని పోగొట్టుకున్న నీ సమస్యకి కొంత ఊరట చిక్కినట్టనిపిస్తోందా నాయనా కృష్ణమూర్తీ?” అడిగాడు మహారధి.

“ఎక్కడ తాతగారూ! ఒక చిన్న గీత పక్కన యింకో పెద్ద గీత గీసి, ‘చూడు నీ గీతెంత చిన్నదో’ అన్నట్టుంది. . . ఈ పరిష్కారం.” అన్నాడు కృష్ణమూర్తి.

“చూడు నాయనా కృష్ణమూర్తీ జీవితంలో నీకొక కీడు జరిగింది. గుండె బెదురుపాటు చెందింది. దిక్కుతోచని స్థితిలో నా చెంత చేరావు. సలహా కోరావు. మనసు నొప్పితో దగ్గర చేరిన వాడిని నా కధ చెప్పి, మరింత కలవర పెట్టి పంపడం నాకు తెలిసిన నీతి కాదు. కానీ, కార్య కారణ సంబంధాల లాగే సమస్య, పరిష్కారం ఒకదాని కొకటి ముడిబడి వున్నాయి. సమస్యకి పరిష్కారం చెప్పడంలో నాకు నమ్మకం లేదు. ఒక పరిష్కారం నీకు నేను చెప్పానా. . . మరో సమస్యలోకి నిన్ను పనిగట్టుకుని నేను దింపుతున్నట్టే!!” అన్నాడాయన.

“అంటే?”

“అంటే. . . నువ్వు మళ్ళీ పెళ్ళి చెసుకుని, పిల్లాపాపలతో చక్కటి జీవితం గడపమని సలహా చెప్పవచ్చు. లేదన్నావా. . . ఒంటరిగానే జీవిస్తూ నీలాగే బ్రతుకులో ప్రమాదపడ్డ వారికి సహాయపడుతూ గడపమని చెప్పవచ్చు. కాదంటే ఆధ్యాత్మకంలోకి వెళ్ళమనవచ్చు. అదీ కాదనుకుంటే నీ యిష్టమొచ్చినట్టు జీవించమనవచ్చు. ఇవన్నీ నీ సమస్యకి పరిష్కారాలు. ఇందులో ఏ ఒక్కటి నీకు నేను సూచించినా. . . అది మళ్ళీ నీకు సమస్యని బహుకరిస్తున్నట్టే.”

(సశేషం)